สองปีก่อนนี้ สองเดือนก่อนนี้ สองสัปดาห์ก่อนนี้ กระทั่งสองวันก่อนนี้
ก็ไม่เคยมีความคิดอยากมีบล็อกเป็นของตัวเองหลั่งไหลเข้ามาโตงเตงในสมอง

 

บล็อก - คำคำนี้มีผิวเปลือกของเทคโนโลยีฉาบทาอยู่
ซึ่งไอ้เจ้าคำว่า 'เทคโนโลยี' นี้ แม้พยายามสาวหาความเกี่ยวข้องกันฉันท์เครือญาติ
อยู่หลายครั้งหลายคราว แต่ก็ไม่เคยสาวเจอสักที เหมือนมันจะไม่ยอมนับญาติด้วย!
เทคโนโลยีหรืออะไรที่ทันสมัยมักห่างไกลจากเราเหมือนสาวสูงศักดิ์ที่นั่งอยู่บนเครื่องบิน
แล้วไม่ได้ยินเสียงสุนัขเห่า

 

ความคิด (สนุกๆ) นี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน กลางดึก คุยโทรศัพท์กับพี่ที่รู้จักกันคนหนึ่ง
(โดยไม่มีคนสอง คนสาม หรือใครก็ตามที่ไม่ใช่คนเข้ามาเกี่ยวข้อง) คุยโน่นคุยนี่
จนกระทั่งวกมาที่ 'บล็อก' พี่สาวแนะนำให้ลองทำดู - "ไม่ยาก" พี่แกบอก

 

วันนี้ระหว่างนั่งระบายลมออกจากจมูกอยู่เฉยๆ จึงนึกขึ้นมาได้ว่า น่าจะลองสมัครบล็อกดู
เมื่อ 'คลิก' เข้าไปและกรอกเกริกอะไรต่อมิอะไรที่ต้องกรอกเสร็จสรรพเรียบร้อย
เราก็มีเวลาได้มานั่งกินกล้วยน้ำว้าของโปรด บัดซบ! ทำไมเปลือกกล้วยมันปอกยากอย่างนี้?!

 

การมีบล็อกเป็นของตัวเองช่างง่ายดายราวกับการหายใจระบายลมออกจากซอกรูจมูก
ปอกกล้วยยังยากกว่า!

 

หลังจากโยนเปลือกกล้วยทิ้งออกนอกหน้าต่าง แล้วเคี้ยวขย้ำกล้วยเหลืองหวานในมือจนหมดลูก
ขดสมองขยับสองทีก่อนชวนให้เราช่วยกันคิดไปกับมันว่า
"เออเว้ย! ไอ้คำว่า 'บล็อก' นี่มันก็มีความแปลกประหลาดในตัวของมันอยู่เหมือนกันนิ"
แปลกยังไง? - เราถามกลับไป
"บล็อกแต่ไม่บล็อก" - สมองตอบกลับมา
เรานิ่งทำเป็นรู้เรื่อง แต่จริงๆ คิดตามมันไม่ทัน มันจึงอธิบายต่อแบบไร้เสียงผ่านทางเส้นประสาท

 

"บล็อกเป็นพื้นที่ (ที่ดูเหมือนจะ) ส่วนตัวในอาณาบริเวณไซเบอร์ เจ้าของบล็อกจะเก็บ
จะกักจะตุนจะระบายจะแสดงอารมณ์อะไรต่อมิอะไรก็ตามใจเจ้าของ แต่บล็อกไม่มีประตู
ที่เห็นอยู่ก็มีแต่ 'หน้าต่าง' ที่ภาษาฝรั่งเค้าเรียก 'Window' บล็อกจึงไม่มีการใส่กุญแจล็อกประตู
ไม่ให้ผู้คนเข้ามาเยี่ยมเหยียบและวิ่งเล่นไปบนอาณาบริเวณที่เจ้าของบล็อกสร้างขึ้น
แถมยังเปิดหน้าต่างอ้าซ่าให้ผู้คนเข้ามาเยี่ยมชมชีวิตและความคิดความรู้สึกของเจ้าของบ้าน
ได้ทุกวี่ทุกวันอีกต่างหาก! - บล็อกจึงไม่บล็อกด้วยประการฉะนี้"

 

อวัยวะบรรจุขี้เสื่อยของเราพล่ามพรรณาความคิด+เห็นของมันที่มีต่อ 'บล็อก' ยาวยืด
น้ำลายเราไหลออกทางมุมปาก พอรู้ตัวเรารีบดูดมันกลับเข้าไปในที่ที่ควรอยู่ ซู้ด...

 

ในบางแง่มุม, เราก็ชอบพื้นที่ในโลกไซเบอร์ เพราะมันสามารถโยงใยให้คนไกลได้ใกล้กัน
นั่นย่อมไม่หมายความแค่ 'คนรู้จัก' ที่ตัวอยู่ไกลแต่ใจชิดเท่านั้น
แต่มันยังหมายรวมถึง 'คนที่เพิ่งรู้จัก' ที่เคยมีเส้นชีวิตอยู่ห่างกันประมาณเชียงราย-ยะลา,
สงขลา-ลพบุรี, ปาปัวนิวกีนี-พะเยา, มาเก๊า-กัวลาลัมเปอร์ ได้มีโอกาสโคจรมาเจอมาเจอะ

มา 'ตัด' กัน ในโลกใบนี้

 

โลกที่ผู้คนไม่มีหน้า
โลกที่เรากล้าแสดงความคิดความเห็น
โลกที่เราสามารถเป็นมนุษย์อีกคนหนึ่ง
โลกที่เราสามารถเป็นคนที่มีชื่อคนละชื่อกับที่บิดรมารดาได้ประทานมาให้
โลกที่ใครต่อใครได้พูดคุยกัน
โลกที่เกี่ยวพันกันด้วยเส้นบางๆ ระหว่างตัวอักษร

 

หน้าต่างของเรา กับหน้าต่างของนาย ห่างไกลกันหลายกิโลเมตร
แต่ในโลกใบนี้ ราวกับเราเปิดหน้าต่างบ้านชะโงกหน้าออกมาทักทายกัน
ได้เห็นว่า วันนี้ไอ้ข้างบ้านมันยิ้มกรุ้มกริ่มอารมณ์ดี, วันนี้มันหน้ามุ่ยเป็นปุ๋ยคอกผสมเศษหญ้า,
วันนี้มันไปไหนมา, วันนี้มันไปเจอะเจออะไรมาบ้าง, มันดูหนังเรื่องอะไร, ฟังเพลงอะไรกระทบอารมณ์
โลกใบนี้ใหม่มากสำหรับบุคคลผู้ซึ่งเทคโนโลยีไม่นับญาติด้วยอย่างเรา

 

คงเหมือนกับการย้ายบ้านเข้าไปยังหมู่บ้านที่ผู้คนเค้าอยู่กันมานาน
ต้องมีการขึ้นบ้านใหม่ จัดงาน มีการเลี้ยงอาหาร ขนมนมเนย เพื่อฝากเนื้อฝากตัวฝากหัวฝากก้อย
ไว้กับเพื่อนบ้านทั้งหลาย แต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถนำอาหารมาวางไว้บนจอมอร์นิเตอร์ได้
เดี๋ยวมดขึ้น! (มดไม่เคยลงเลยเนอะ)

 

เราจึงขอให้ร่วมจินตนาการบรรยากาศงานขึ้นบ้านใหม่ และช่วยจินตนาการกันต่อ

ว่าได้ลองลิ้มชิมอาหารรสเลิศจนอิ่มหนำสำราญบานหทัยกันไปจนถึงพุง
กำลังคิดจะเชิญชวนเพื่อนๆ มาเยี่ยมบ้าน แต่ก็คิดอยู่ว่าจะชวนใครบ้างดี?
เกรงใจเค้า คนเรามิได้มีเวลามากมาย

 

สำหรับเพื่อนที่แวะมาด้อมๆ มองๆ ผ่านทางหน้าต่างแล้วในวันนี้ (วันที่ได้อ่าน)
ก็ขอให้ทำตัวกันตามสบาย นึกซะว่าเป็นบ้านของตัวเอง ว่างๆ ก็แค่ปั้นวัวปั้นควาย
ให้ลูกเราเล่นบ้างก็พอ หากมีเรี่ยวแรงพอจะจับปากกาได้ ก็ช่วยเซ็นสมุดขึ้นบ้านใหม่
เอาไว้สักหน่อย เป็นที่รำลึกว่า เราได้โผล่หน้ามาทักทายกันครั้งหนึ่งในชีวิต

และถ้าวันไหนว่างๆ นึกครึ้มอกครึ้มถุงลม ก็เชิญชะโงกหน้ามาทักกันผ่านหน้าต่างได้ทุกเมื่อ
บล็อกนี้ไม่มีบล็อกอยู่แล้ว

 

ถึงบรรทัดนี้, ขออนุญาตวิ่งไปเก็บเปลือกกล้วยน้ำว้าที่ขว้างทิ้งไปก่อนดีกว่า
เพิ่งมาใหม่ เดี๋ยวเพื่อนบ้านหกล้มหน้าฟาดพื้นไป เค้าจะโกรธเอา.